Ευχαριστούμε πολύ την Κατερίνα Μάτσα που μαςέδωσε την άδεια να δημοσιεύσουμε εδώ το κείμενό της, για τα Κοινωνικά Ιατρεία και γενικότερα τις δομές και μορφές αλληλεγγύης ως ανασυγκρότηση του κοινωνικού δεσμού μέσα στην κρίση. Ένα κείμενο που τέμνεται απολύτως με την προβληματική του Κοινωνικού Εργαστηρίου, όπως αυτή αποτυπώνεται στο βιβλίο "Ζωή, Λόγοι, πολιτικές στον καιρό της κρίσης", εκδόσεις Ένεκεν, αλλά και με τη συνέχεια αυτών των αναζητήσεων στη τωρινή φάση της κρίσης. Ευχαριστούμε επίσης τον Μπεν για την συμβολή του .
της Κατερίνας Μάτσα
Στην Ελλάδα της κρίσης συντελείται σήμερα μια ανθρωπιστική καταστροφή
τρομακτικών διαστάσεων. Περίπου το ένα τρίτο του πληθυσμού είναι πλέον ανασφάλιστο.
Τρία εκατομμύρια άνθρωποι δεν έχουν πρόσβαση σε υπηρεσίες υγείας, δεν έχουν το
δικαίωμα να νοσηλευθούν δωρεάν σε δημόσια νοσοκομεία και να πάρουν τα φάρμακα
που χρειάζονται, χιλιάδες άνθρωποι με προβλήματα υγείας εγκαταλείπονται από την
Πολιτεία στη μοίρα τους. Καταδικάζονται στον πόνο, τη δυστυχία, την αναπηρία,
το θάνατο. Ζουν και πεθαίνουν αβοήθητοι. Το ΕΣΥ κατεδαφίζεται. Ο Υπουργός
Υγείας Γεωργιάδης κλείνει νοσοκομεία, θέτει σε διαθεσιμότητα, απολύει
εργαζόμενους στο χώρο της Υγείας, επιβάλλει άγριες περικοπές στους
προϋπολογισμούς των δημόσιων νοσοκομείων, τα στραγγαλίζει οικονομικά και στη
συνέχεια εξυμνεί τα πλεονεκτήματα του ιδιωτικού τομέα. Έτσι, όσοι έχουν την
οικονομική δυνατότητα οδηγούνται στο να αγοράσουν από τον ιδιωτικό τομέα τις υπηρεσίες
υγείας που χρειάζονται. Όμως αυτοί όλο και λιγοστεύουν, καθώς ο πληθυσμός
φτωχαίνει συνεχώς, θύμα της μνημονιακής πολιτικής που τον καταδικάζει στην
ανεργία, την ελαστική και μαύρη εργασία, τις διαρκείς περικοπές του μισθού του,
την κινητικότητα, τη διαθεσιμότητα, την απόλυση. Μέσα σε συνθήκες γενικευμένης
ύφεσης η χρεοκοπία των μικρομεσαίων νοικοκυριών γίνεται καθημερινό φαινόμενο
και το δικαίωμα στην Υγεία γίνεται άπιαστο όνειρο.
