του Άκη
Γαβριηλίδη[1]
Σε ξένη γλώσσα η λύπη μας
κι η αγάπη μας περνούν
Κ.Π.
Καβάφη, «Για τον Αμμόνη, που πέθανε 29 ετών, στα 610»
Θα ήθελα να ευχαριστήσω
τους οργανωτές για την πρόσκληση, και να διευκρινίσω εξαρχής ότι δεν αποδίδω
στον εαυτό μου κάποια ιδιότητα ειδικού και δεν θεωρώ ότι έχω κάτι να σας
διδάξω. Ήρθα στην εκδήλωση αυτή να σας μιλήσω –αλλά και να σας ακούσω-
κινούμενος από ένα δικό μου ενδιαφέρον.
Ποιο είναι αυτό το ενδιαφέρον;
Επιτρέψτε μου μια μικρή
προσωπική εισαγωγική παρέκβαση. Είμαστε κάποιοι άνθρωποι –μερικοί είναι παρόντες
και εδώ, στο ακροατήριο-, που τη δεκαετία του 80 είχαμε θητεύσει σε μία
προφορική ως επί το πλείστον μαθητεία στα έδρανα της φιλοσοφικής, σε κάποιον
που θα έπρεπε επίσης να είναι παρών σήμερα στο πάνελ αλλά δυστυχώς απουσιάζει·
μέσα απ’ αυτήν, είχαμε έρθει σε επαφή με μια σειρά από στοχαστές (κάποιοι απ’
αυτούς τώρα βλέπω ότι προσδιορίζονται ως «μεταδομιστές» –τότε δεν
