Μ. Εμμανουηλίδης – Α. Κουκουτσάκη,
Χρυσή Αυγή και στρατηγικές
διαχείρισης της κρίσης,
Futura, Αθήνα 2013
Πρόλογος: Δημήτρης Ψαράς
Το βιβλίο του Μάριου Εμμανουηλίδη
και της Αφροδίτης Κουκουτσάκη, κυκλοφόρησε πριν λίγους μήνες.
Σήμερα, και μετά τις πρόσφατες
εξελίξεις, γίνεται ακόμη πιο επίκαιρο. Έως και "προφητικό" θα λέγανε
κάποιοι. Δεν συμμεριζόμαστε αυτόν τον χαρακτηρισμό, γιατί δεν είναι ούτε πολιτικός
ούτε βοηθά στον στοχασμό. Αλλά επιμένουμε στην σημαντικότητα του βιβλίου, ως
μια από τις ελάχιστες προσπάθειες κατανόησης και συζήτησης της θέσης και της
λειτουργίας αυτού του φαινομένου, άσχετα και πέρα από τις επί μέρους συμφωνίες
ή διαφωνίες.
Προς το παρόν δημοσιεύουμε κάποια
χαρακτηριστικά αποσπάσματα.
Η στρατηγική λειτουργία της Χρυσής Αυγής
«Ο Κ
τοποθετείται αμέσως σε μια ‘μαχητική σχέση με τον Πύργο.
Αλλά υπάρχουν
κανόνες, κανόνες αποσυναρμογής,
όπου δεν
ξέρουμε πια αν η υποταγή κρύβει τη μέγιστη εξέγερση,
ή αν η μάχη
συνεπάγεται τη χείριστη συναίνεση»
1
«Ένας βασιλιάς, όταν ήθελε να εκδικηθεί για μια εξέγερση, εξαπέλυε τα
στρατεύματά του. Μέσο θεαματικό αλλά δαπανηρό».[2] Τώρα
το κράτος επιτρέπει σιωπηρά στον εφεδρικό στρατό της εξουσίας να καταλάβει το
αστικό έδαφος. Κι όταν αχνοφανεί ότι εγκαθίσταται επιτυχώς η νέα κοινωνική
ρύθμιση, ή μάλλον όταν φανεί η δυνατότητα να επιβληθούν οι κανόνες που θα
προσφέρουν τη νέα ύλη σχέσεων υποταγής και τις νέες δυνατότητες, ίσως η
πολυέξοδη για το σύστημα εξουσιών ΧΑ παύσει να είναι χρήσιμη. Γιατί τα
στρατεύματα ή οι εθελοντικοί εφεδρικοί στρατοί εξουσίας είναι δαπανηρά
εργαλεία, όχι για τα ταμεία του κράτους, αλλά για την οικονομία της εξουσίας.
Γιατί εντέλει ο παρατεταμένος τρόμος είναι χρήσιμος για την εισαγωγή και
εμπέδωση της κανονικοποίησης (τη μετατόπιση της ισορροπίας), αλλά επικίνδυνος
για την ισορροπία του συστήματος και αποκρουστικός για τη σύγχρονη οικονομία.
Και αν ο ρατσισμός, ο αυθόρμητος ρατσισμός των μαζών, δεν είναι διαχειρίσιμος,
παρά μόνο βρίσκεται σε διακυμάνσεις έντασης, το πολιτικό μόρφωμα της ΧΑ θα
μπορέσει να συμπιεστεί από τις δημοκρατικές δυνάμεις. Και ίσως τώρα να
βρισκόμαστε σε αυτήν την κατάσταση, ή στις απαρχές της. Γι’ αυτό κάποιες φορές
η γραφή αυτού του κειμένου γλιστρά σε παρελθοντικό χρόνο. Αλλά επειδή μιλάμε
βουτηγμένοι ακόμη στην κατάσταση αναταραχής, κρατήσαμε τον ενεστώτα χρόνο.
[σ. 28-29]
2
[...] Η ΧΑ δεν είναι μια πολεμική μηχανή που τείνει να
καταλάβει το κράτος, ούτε είναι εντός του κράτους. Συνιστά μια πηγή
χρηματοδότησής του. Είναι οριακά προσαρτημένη σε αυτό επιτελώντας μια ειδική
στρατηγική λειτουργία.
