To Κοινωνικό Εργαστήριο Θεσσαλονίκης αποτελεί
έναν από τους χώρους κριτικής δημοσιότητας και ακτιβιστικής έρευνας που
προέκυψε από τα κινήματα της αντιπαγκοσμιοποίησης ή εναλλακτικής
παγκοσμιοποίησης στα πρώτα χρόνια της δεκαετίας του 2000. Σύμφωνα με την πράξη
ίδρυσής του, τον Ιανουάριο του 2004,
αποτελεί ανοικτό χώρο συνάντησης «για αναστοχασμό, δημοκρατική αντιπαράθεση
ιδεών, διαμόρφωση προτάσεων, ελεύθερη ανταλλαγή εμπειριών και διασυνδέσεις».
Θα μπορούσαμε να αναγνωρίσουμε τις σταθερές προτιμήσεις του Κοινωνικού
Εργαστηρίου:
- Οποιαδήποτε κι αν ήταν η δραστηριότητά μας υπήρχε πάντα
ένας πλάγιος σχολιασμός της
πολιτικής ή καλύτερα, πολλές διαγώνιες
προσεγγίσεις της πολιτικής. Γιατί οι
επιλογές μας είχαν ως υπόρρητη προϋπόθεση την επίγνωση και αναγνώριση ότι
τα δοκιμασμένα μοντέλα, προσανατολισμένα στο κράτος, είναι πλέον περιορισμένης δραστικότητας. Γιατί οι
λογικές και οι τεχνικές της διακυβέρνησης, η κυβερνολογική της κοινωνίας, αποτελεί
στρατηγική σχέση τόσο καθοδικής όσο και ανοδικής κατεύθυνσης. Εννοούμε την
κυβερνολογική τόσο από τη μεριά του κράτους όσο και από εκείνη των
αντιστάσεων.
- Ο πλάγιος σχολιασμός και οι διαγώνιες προσεγγίσεις της πολιτικής διακρίνονται επίσης από μια νομαδικότητα στις εκδηλώσεις του Κοινωνικού Εργαστηρίου. Πρόκειται για την επιλογή μας να μην δεσμευόμαστε σε ένα χώρο, αλλά να κινούμαστε μέσα στην πόλη, να μεταφερόμαστε και να δημιουργούμε διαδοχικές, παράλληλες συναντήσεις.
- Άλλος τρόπος μας είναι να ξαποσταίνουμε, να απομακρυνόμαστε και να σιωπούμε κάποιες φορές μπροστά στη συγκυρία, αυτήν την απατηλή διάρκεια, «την απλή ομαδοποίηση των γεγονότων στην ίδια περιοχή». Η καθυστέρηση, η αναμονή και ο δισταγμός δεν είναι αδιαφορία, αλλά πιθανή τροφοδότηση αναστοχασμού, ζύμωση και προετοιμασία. Γιατί κάποιες φορές, πρέπει να απομακρύνεσαι από τη συγκυρία, να καθυστερείς, για να μπορείς να επανέρχεσαι με ενδιαφέροντα και χρήσιμο τρόπο. Μερικές φορές όμως η επιτάχυνση γίνεται αναγκαία, η βιασύνη της εμπλοκής, η αμεσότητα της απόφασης απαραίτητες, κι αυτό το Κοινωνικό Εργαστήριο δεν το παραμερίζει ούτε το παρατάει. Μία διαφορική σχέση με τη συγκυρία λοιπόν.
