Μνήμη των ανθρώπων είναι οι άνθρωποι


 μία συλλογική-συντροφική έκδοση του Κοινωνικού Εργαστηρίου Θεσσαλονίκης για τον Νίκο Αδάμ













απόσμασμα από το Mικρό σχόλιο της συντακτικής επιτροπής


Η εξοικείωσή μας με τον θάνατο –παρότι υλιστές- μηδενική. Ειδικά όταν πρόκειται για αγαπημένους ανθρώπους. Για να ξορκίσουμε το κακό που μας βρήκε, την απώλεια του Νίκου και για να τον τιμήσουμε αποφασίσαμε να βγάλουμε αυτό το αγαπητικό τευχίδιο με κείμενά μας και φωτογραφίες του από την κοινή μας πορεία. Γιατί εμείς ξέρουμε πως ο Νίκος θα υπάρχει «όσο υπάρχουν οι φίλοι που φίλεψε με παρηγοριά κι εγκαρτέρηση».
 O Nίκος θα μας έκραζε που ασχολούμαστε μαζί του αλλά, κατά βάθος, θα χαιρόταν την αγάπη μας. So long, Νίκο!


Μπορείτε να κατεβάσετε το βιβλίο (σε pdf) από εδώ.
Εμπεριέχει video με τον Νίκο.

Για τον  σχεδιασμό του βιβλίου και την επεξεργασία του video ευχαριστούμε το studio Animonautes


Θρησκευτική εγγραμματοσύνη, εκκλησιαστική ηγεμονία και κοσμική κριτική.

Διαμάχη για μια αθώα ή υπεύθυνη πολιτειότητα;                                                                               

                                                                                Φωτεινή Τσιμπιρίδου, Πανεπιστήμιο Μακεδονίας

Διάβασα μετά προσοχής το μακροσκελές σκεπτικό του Υπουργείου Παιδείας για τα νέα προγράμματα σπουδών σε Δημοτικό και Γυμνάσιο που αφορούν τη διδασκαλία των θρησκευτικών, ως υποχρεωτικό πλέον μάθημα. Στο ίδιο ΦΕΚ παρακολούθησα το αναλυτικό πρόγραμμα σπουδών με τους μαθησιακούς στόχους, τους τρόπους και τις οδηγίες προς δασκάλους και καθηγητές.1
Παρακολουθώ το δημόσιο διάλογο που μέχρι στιγμής εγκλωβίζεται στο γνωστό ταμπού της ελληνικής κοινωνίας, τον περίφημο «διαχωρισμό κράτους/εκκλησίας» που εντέλει εκκρεμεί από ιδρύσεως ελληνικού κράτους και εν πολλοίς ευθύνεται για την παρούσα εμπλοκή της συζήτησης.
Αντιλαμβάνομαι την αγωνία των πατέρων της εκκλησίας και δυστυχώς του Αρχιεπισκόπου –λέω δυστυχώς γιατί πίστευα ότι είναι πολύ πιο δεκτικός στο να αφουγκρασθεί τις νέες τάσεις που εντέλει μάλλον αποβαίνουν προς το συμφέρον της θρησκείας- οι οποίοι αντιδρούν μόνο και μόνο επειδή χάνουν τον αποκλειστικό έλεγχο της γνώσης περί της θρησκευτικής διάπλασης των παίδων μας!



Στην Ελλάδα, οι επαγγελματίες της αρωγής εκτίθενται  ανεπανόρθωτα 

του Secret aid  worker


 
Η κοινότητα των επαγγελματιών της αρωγής έχει εδώ και πολλά χρόνια εξασκηθεί στο να βρίσκει λόγους που να εξηγούν γιατί το σχολείο δεν χτίστηκε στο αφγανικό χωριό, γιατί οι γυναικείες γεωργικές επιχειρήσεις δεν απέφεραν ακόμα κανένα κέρδος ή γιατί οι τουαλέτες χρειάστηκαν τρεις μήνες να στηθούν στο στρατόπεδο προσφύγων.
Όταν πρόκειται για τις ανεπάρκειές μας, έχουμε βολευτεί μια χαρά και αντλούμε από μια μακριά λίστα δικαιολογιών που εφευρίσκουμε για την Αϊτή, το Αφγανιστάν, το Ιράκ, τη Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό: το πλαίσιο είναι εύθραυστο, διαρκής πόλεμος και συγκρούσεις, κακές υποδομές, διεφθαρμένη κυβέρνηση, δικτατορίες (τωρινές ή παλιότερες), ανεπαρκής χρηματοδότηση, αξίες διαφορετικές απ’ τις δικές μας. Και όταν όλα αυτά δε φτάνουν, υπάρχει πάντα πρόχειρος ο τεράστιος αριθμός των ανθρώπων: 1.033.513 καταγεγραμμένοι Σύροι πρόσφυγες στο Λίβανο, 655.990 πρόσφυγες στην Ιορδανία ή 3,9 εκατομμύρια εσωτερικά εκτοπισμένοι στο Ιράκ.
Στην Ελλάδα, όμως, δεν μπορούμε να επικαλεστούμε τίποτα απ’ αυτά. Η κοινότητα των

Etienne Balibar, “ Μετά το Brexit ”, Luxemburg Lecture - Αναφορά της Ιωάννας Μπαρτσίδη



Rosa-Luxemburg-Stiftung,

Βερολίνο, Παρασκευή 24 Ιουνίου 2016, 18:45










Εισαγωγή

Η διάλεξη του E. Balibar αρχικά θα πραγματοποιούταν σε μια μικρότερη αίθουσα, σε διαφορετική ώρα και θα αφορούσε κυρίως την παρουσίαση του νέου βιβλίου του E. Balibar Europe: crise et fin?, που εκδόθηκε στη Γαλλία τον Μάρτιο του 2016 και μεταφράστηκε από τον Frieder Otto Wolf στα γερμανικά υπό τον τίτλο Europa: Krise und Ende?. Μετά την ανακοίνωση των αποτελεσμάτων του βρετανικού δημοψηφίσματος, η εκδήλωση μεταφέρθηκε σε μια μεγαλύτερη αίθουσα στα γραφεία του Ιδρύματος Rosa Luxemburg στο κτήριο της εφημερίδας Neues Deutschland (Münzenbergsaal, Franz-Mehring-Platz 1). Ο Balibar μίλησε επί περίπου μίαμιση ώρα για το Brexit και τις συνέπειές του για το ευρωπαϊκό οικοδόμημα και την αριστερά. Στη συνέχεια σχολίασε σύντομα ο Frieder Otto Wolf και ακολούθησαν δύο κύκλοι τεσσάρων ερωτήσεων.

ΑΝΑΦΟΡΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΓΕΡΜΑΝΙΚΗ ΚΥΒΕΡΝΗΤΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ (CDU/CSU) ΣΤΟ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΟ ΖΗΤΗΜΑ





- "Μπορεί να τα καταφέρει" η Α. Μέρκελ στο προσφυγικό;

-τι σημαίνει "ασφαλής χώρα προέλευσης" και γιατί είναι σημαντική η καταγραφή και ταυτοποίηση στα ελληνικά νησιά;

-ποιο είναι το ανώτατο όριο προσφύγων;

-γιατί εκδηλώνεται μια "απώλεια ελέγχου" στη γερμανική πολιτική;

-ποιο είναι το plan A2;
-γιατί η πολιτική της Μέρκελ είναι προοδευτικότερη από εκείνη των άλλων πλην αριστεράς κομμάτων;
-τι σημαίνει το σύνθημα "θα τα καταφέρουμε";



  











1. ΕΙΣΑΓΩΓΗ

                Σημαντικό ρόλο στην εξέταση των διάφορων πτυχών και διαστάσεων του προσφυγικού ζητήματος, των πολιτικών συνεπειών του και των κατευθύσεων που προτείνονται για την αντιμετώπισή του, αλλά για την γνώση των αντικειμενικών παραγόντων που επηρεάζουν τη λύση του και διαμορφώνονται μέσα από τους συσχετισμούς δυνάμεων, κατέχει η διασάφηση της πολιτικής που ακολουθείται αυτή τη στιγμή από την γερμανική κυβέρνηση συνασπισμού CDU/CSU και SPD και ειδικότερα από την Καγκελάριο Angela Merkel.
                Βασικές προυποθέσεις της ανάλυσης του θέματος αυτού είναι η γνώση μερικών αριθμητικών και άλλων στοιχείων σχετικά με την διαχείριση των προσφυγικών ροών και των αιτήσεων ασύλου και στοιχειωδών πληροφοριών σχετικά με την δομή και τη λειτουργία του γερμανικού κράτους σε ομοσπονδιακό (Bund), κρατιδιακό (Land) και κοινοτικό (Kommune) επίπεδο, αλλά και η κατανόηση βασικών παραγόντων διαμόρφωσης της ακολουθούμενης πολιτικής, όπως για παράδειγμα του συσχετισμού δυνάμεων εντός του κυβερνώνοντος κόμματος CDU, του ζητήματος της διαδοχής της A. Merkel στην αρχηγία και του ρόλου άλλων κομμάτων και πολιτικών, είτε προερχόμενων από τα κόμματα του κυβερνητικού συνασπισμού (CSU, SPD), είτε ασκούντων εξωτερικές πιέσεις (AFD). Σε μια όσο το δυνατόν πιο κατατοπιστική θεώρηση του ζητήματος θα συνέβαλε τέλος και μια επισήμανση των ιδιαίτερων στοιχείων της πολιτικής της καγκελαρίου και του τρόπου που αυτά συνδέονται με την πολιτική της προσωπικότητα και επηρεάζουν το πολιτικό της στίγμα.

Στον απόηχο των επιθέσεων στο Παρίσι, η αριστερά πρέπει να ενστερνιστεί τις ριζικά δυτικές ρίζες της - Slavoj Zizek



 Ελεύθερη Μετάφραση: Αντώνης Γαλανόπουλος
 
Στις 16 Νοεμβρίου δημοσιεύθηκε στην ιστοσελίδα In These Times ένα μακροσκελές άρθρο 8.000 λέξεων του Σλοβένου φιλοσόφου Slavoj Zizek. Σε αυτό αναλύει τις θέσεις του για το προσφυγικό ζήτημα, ιδιαίτερα μετά την επίθεση στο Παρίσι και απαντά σε μερικές πρόσφατες κριτικές που έχει δεχθεί για το ίδιο θέμα. Παρακάτω,  παρουσιάζουμε μεταφρασμένο το πρώτο μέρος του άρθρου.








Κατά το πρώτο εξάμηνο του 2015, η Ευρώπη ήταν απορροφημένη με τα ριζοσπαστικά χειραφετητικά κινήματα (ΣΥΡΙΖΑ και Podemos), ενώ κατά το δεύτερο εξάμηνο η προσοχή μετατοπίστηκε στο «ανθρωπιστικό» θέμα των προσφύγων. Η ταξική πάλη ήταν κυριολεκτικά καταπιεσμένη και αντικαταστάθηκε από το φιλελεύθερο-πολιτιστικό θέμα της ανεκτικότητας και της αλληλεγγύης. Με τις τρομοκρατικές δολοφονίες στο Παρίσι την Παρασκευή 13 Νοεμβρίου, ακόμη αυτό το θέμα (το οποίο εξακολουθεί να αναφέρεται σε μεγάλα κοινωνικο-οικονομικά ζητήματα) επισκιάστηκε τώρα από την απλή αντίθεση όλων των δημοκρατικών δυνάμεων που καταπιάνονται σε έναν ανελέητο πόλεμο με τις δυνάμεις του τρόμου.

Είναι εύκολο να φανταστεί κανείς τι θα ακολουθήσει: παρανοϊκή αναζήτηση παραγόντων του ISIS μεταξύ των προσφύγων. (Τα ΜΜΕ ήδη χαιρέκακα αναφέρουν ότι δύο από τους τρομοκράτες εισήλθαν στην Ευρώπη από την Ελλάδα ως πρόσφυγες.) Τα μεγαλύτερα θύματα των τρομοκρατικών επιθέσεων στο Παρίσι θα είναι οι ίδιοι οι πρόσφυγες, και οι αληθινοί νικητές, πίσω από τις κοινοτοπίες στο στυλ  «Je suis Paris», θα είναι απλά οι οπαδοί του ολοκληρωτικού πολέμου και από τις δύο πλευρές. Ο τρόπος  για να καταδικάσουμε πραγματικά τις δολοφονίες στο Παρίσι δεν είναι να συμμετάσχουμε μόνο σε παραστάσεις αντιτρομοκρατικής αλληλεγγύης, αλλά να επιμείνουμε στην απλή ερώτηση «Ποιος ωφελείται;».

Δεν πρέπει να υπάρχει κάποια «βαθύτερη κατανόηση» των τρομοκρατών του ISIS (του τύπου οι «αξιοθρήνητες πράξεις τους είναι αντιδράσεις στις βάναυσες ευρωπαϊκές παρεμβάσεις»)· θα πρέπει να χαρακτηρίζονται ως αυτό που είναι: το ισλαμο-φασιστικό ταίρι των Ευρωπαίων ρατσιστών -οι δυο τους είναι οι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος. Ας φέρουμε πίσω την ταξική πάλη και ο μόνος τρόπος για να γίνει αυτό είναι να επιμείνουμε στην παγκόσμια αλληλεγγύη των υφιστάμενων εκμετάλλευση.

Contre la barrière frontalière à Evros, le samedi 31 octobre 2015.

Μettons fin aux noyades et aux clôtures !!
Tout le monde parle hypocritement sur les clôtures 

frontalières dans d'autres pays - mais en même temps des 

dizaines de réfugiés se noient chaque jour dans les mers 

grecques. Cette barbarie doit prendre fin! Le CSM rejoint la 

lutte pour le transit libre et sûr des milliers de réfugiés, qui 

cherchent l'espoir et une chance pour la survie. Nous 

appelons toutes les personnes à Thessalonique à participer 

à la manif et à l'action à l'échelle nationale à Evros, contre la 

barrière frontalière à Evros, le samedi 31 octobre 2015. 

Nous appelons tout le monde à participer aux actions contre 

l'Europe forteresse!

Everybody is talking hypocritically about border fences in other countries - but on the same time tenths of refugees drown every day in the greek seas. This barbarity must come to an end! The SSC joins the struggle for free and safe transit of the thousands of refugees, who are seeking hope and a chance for survival. We are calling all people in Thessaloniki to participate at the nationwide demo and action in Evros, against the border fence in Evros, on Saturday the 31st Oct 2015. We call everybody to participate in the actions against Fortress Europe!
We demand that the war in Syria and the carnage of victims come to an end! We demand open borders and torn down border fences and walls in Greece, in Europe, everywhere!
Thessaloniki: For reservations call 6942 682306 - 6980 799377. Departure at 08:00 am (Statue of Venizelos - Aristotelous Square).
Athens: For reservations call 6942019913, 6987805080, 6947051512 (Antifascist Coordination in Athens and Piraeus).

Τοποθέτηση του ΚΕ για το δημοψήφισμα της 5ης Ιουνίου 2015

Σε σχέση με το αυριανό δημοψήφισμα, ως μέλη του Κοινωνικού Εργαστηρίου Θεσσαλονίκης, πιστεύουμε ότι:

Πιθανόν να έγιναν τακτικά σφάλματα από την κυβέρνηση (π.χ. στην επιλογή του χρόνου). Ωστόσο, η σύγκρουση αυτή αργά ή γρήγορα θα προέκυπτε. Τώρα που προέκυψε, θεωρούμε αυτήν την κρίσιμη ώρα του διλήμματος προέχει να συνταχθούμε με το ΟΧΙ. Με ικανοποίηση διαπιστώνουμε ότι, μετά το πρώτο μούδιασμα, ο κόσμος εξοργίστηκε από την ωμή αποικιοκρατική παρέμβαση των νεοφιλελεύθερων ελίτ και πήρε στα χέρια του την καμπάνια τού ΟΧΙ, πέρα από κόμματα και μηχανισμούς. Έτσι εξηγείται ότι το ΟΧΙ παραμένει πρώτο παρά την τερατώδη προσπάθεια που καταβάλλουν θεοί και δαίμονες υπέρ του ΝΑΙ. Σε αυτό συντελεί και το ότι το ΝΑΙ δεν έχει κάποια αξιόπιστη ηγεσία, αφού ο Αντώνης Σαμαράς επέβαλε την παραμονή του στην ηγεσία της ΝΔ.

Το ΝΑΙ, παρόλο που μιλάει θετικά υπέρ της Ευρώπης, δεν δίνει κάποια ελπίδα και κάποια προοπτική στον κόσμο, αφού αποδέχεται εξαρχής τα σκληρά μνημόνια και μια ζωή αναξιοπρεπή.

Σύμφωνα με την ιδρυτική πράξη του Εργαστηρίου, εδώ και δέκα και πλέον χρόνια, μια από τις σταθερές του είναι οι «συναντήσεις με το κοινωνικό και πολιτικό γίγνεσθαι».
Σήμερα, μία είναι η «συνάντηση» που καθορίζει όλες τις άλλες.
Κι αυτή είναι η συνάντηση με τις μάζες που λένε ΟΧΙ.

Χωρίς έχθρα ή μίσος προς όσους κάνουν άλλη επιλογή, την Κυριακή ψηφίζουμε ΟΧΙ ως κεντρική πολιτική επιλογή που εκφράζει μια λαϊκή βούληση ήθους και δημοκρατικής αντίρρησης απέναντι στο νεοφιλελεύθερο μονόδρομο, αλλά και ως επιθυμία ελπίδας των μαζών για την ανάκτηση της αξιοπρέπειας και το δικαίωμά τους στη ζωή.

5 Ιουλίου 2015: ΟΧΙ, του Warren Montag/ μτφρ.: Γιώργος Φουρτούνης

5 Ιουλίου 2015: ΟΧΙ*                         
Έχει γίνει πια σαφές ότι το διακύβευμα της τρέχουσας σύγκρουσης ανάμεσα στην εκλεγμένη κυβέρνηση της Ελλάδας και τη λεγόμενη Τρόϊκα (την ΕΚΤ, την ΕΕ και το ΔΝΤ) εν τέλει δεν είναι οικονομικό αλλά πολιτικό. Όπως είχε την εντιμότητα να παραδεχτεί ο F.A. Hayek , πάνω από 40 χρόνια πριν, αναφορικά με τη βίαιη ανατροπή της δημοκρατικά εκλεγμένης κυβέρνησης του Σαλβαντόρ Αλλιέντε στη Χιλή, η ορθολογική τάξη της αγοράς, η οποία είναι δυνατή μόνο εφόσον παραμένει απαλλαγμένη από κάθε ανθρώπινη παρέμβαση, κατά κανέναν τρόπο δεν συνεπάγεται ή προϋποθέτει τη δημοκρατική διακυβέρνηση της κοινωνίας ως όλου. Αντιθέτως, η δημοκρατία κατά τον εικοστό αιώνα, όπως ο ίδιος την έβλεπε, έδειχνε όλο και περισσότερο να επιτρέπει, εάν όχι ενεργητικά να ενθαρρύνει, προκλήσεις στην ορθολογικότητα της αγοράς. Θεωρούσε απολύτως προφανές ότι οι λαϊκές μάζες δεν είχαν ούτε τη γνώση, αλλά (ακόμα πιο σημαντικό) ούτε τη δύναμη της θέλησης να κάνουν τις θυσίες που η αγορά με τη σοφία της απαιτεί από αυτές: να αποδεχτούν κατώτερους μισθούς και χαμηλότερα επίπεδα ζωής, την παράδοση του ελεύθερου χρόνου, την απαίτηση μετακίνησής τους στο εσωτερικό της χώρας, εάν όχι σε ολόκληρο τον κόσμο. Ο Hayek επισημαίνει ότι ο λαός νομίζει πως δεν μπορεί να ζήσει χωρίς την τροφή, τον ρουχισμό και τη στέγαση που τώρα απολαμβάνει και αντιμετωπίζει την περιστολή των μισθών και την εξάλειψη των κοινωνικών υπηρεσιών τις οποίες πιστεύει ότι δικαιούται ως απειλή προς την ίδια του την ύπαρξη. Συνεπώς, οργανώνεται και απαιτεί τη διατήρηση ή αποκατάσταση όλων αυτών που πρέπει να θυσιαστούν. Η κυβέρνηση που υπαναχωρεί σε αυτά τα αιτήματα, είτε από φόβο είτε από υποτιθέμενες ανθρωπιστικές παρορμήσεις, για να μη μιλήσουμε για μια κυβέρνηση που προσπαθεί να εκφράσει και να πραγματώσει τις προσδοκίες των μαζικών κινημάτων μισθωτών και φτωχών, απειλεί τη μοναδική ορθολογική οργάνωση της οικονομικής ζωής και, συνεπώς, την ίδια τη βάση κάθε κοινωνίας. Δεν μπορούμε να επιτρέψουμε σε τέτοιες κυβερνήσεις να αγνοούν τα ιερά δικαιώματα της ιδιοκτησίας και τον απαρασάλευτο νόμο της προσφοράς και ζήτησης, που αποκλειστικά καθορίζει τι είναι ένας «δίκαιος» μισθός και, κατά συνέπεια, την τροφή και τη στέγη που δικαιούται ένας λαός. Το στρατιωτικό πραξικόπημα που ανέτρεψε τον Αλλιέντε και αντικατέστησε τη δημοκρατική διακυβέρνηση με μια δικτατορία, σύμφωνα με τον Hayek, ήταν παραδειγματικό για έναν κόσμο που το 1973 έμοιαζε να καθοδηγείται από τις μάζες, μεθυσμένες από την ίδια τους τη δύναμη: μόνο η αποφασιστικότητα του στρατηγού Πινοσέτ μπορούσε να εξασφαλίσει ότι η ιδιοκτησία για μια ακόμα φορά θα έβγαινε εκτός της σφαίρας πολιτικής διαβούλευσης και ότι τον νόμο της αγοράς θα τον εγγυόνταν οι ένοπλες φρουρές της φυσικής τάξης.
Σήμερα, νέοι φύλακες αυτής της τάξης (τουλάχιστον όπως οι ίδιοι διατείνονται ότι είναι – ο σπίλος της διαφθοράς έχει ρίξει βαριά σκιά στους πλέον μεγαλόσχημους από αυτούς, και η τάξη την οποία υπερασπίζονται αφορά πρώτα απ’ όλα την αποπληρωμή του χρέους) βλέπουν τον ΣΥΡΙΖΑ ως ένα κόμμα μαζικής μέθης, που έχει ενθαρρύνει τον ελληνικό λαό να απορρίψει την επιπλέον απαλλοτρίωση και έχει τολμήσει να αμφισβητήσει τη νομιμότητα του χρέους που έχει επιβληθεί στο έθνος. Η λαϊκότητα και η δημοφιλία του ΣΥΡΙΖΑ, το ρίζωμά του στις λαϊκές οργανώσεις, και το παράδειγμα που αποτελεί για όλες εκείνες τις χώρες που αντιμετωπίζουν αναλόγως συντριπτικά χρέη, τον καθιστούν επικίνδυνο, όσο επικίνδυνη ήταν η κυβέρνηση της Unidad Popular του Αλλιέντε στη Χιλή. Ο άμεσος στόχος της Τρόϊκας τώρα δεν είναι να εξασφαλίσει την αποπληρωμή του χρέους, αλλά να επιφέρει ένα αναίμακτο πραξικόπημα, τόσο για να εξαναγκάσει τον ΣΥΡΙΖΑ να υποχωρήσει, επιτρέποντας σε πιο πειθήνιες δυνάμεις να εξυπηρετήσουν το σύστημα του χρέους και της λιτότητας, όσο και για να τιμωρήσει παραδειγματικά τον ελληνικό λαό που εξέλεξε μια αυθεντικά αριστερή κυβέρνηση. Η Τρόϊκα αρχικά έλπιζε να απαξιώσει την ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ, εξαναγκάζοντάς την να παραβιάσει τη δέσμευσή της προς τον ελληνικό λαό και να θέσει τέλος στη λιτότητα που έχει οδηγήσει την ελληνική οικονομία σε ύφεση. Επειδή ο ΣΥΡΙΖΑ αρνήθηκε να επιβάλλει περισσότερες στερήσεις στους εργαζόμενους, τους ανέργους και τους συνταξιούχους, η Τρόϊκα εξήγγειλε ανοιχτά την πρόθεσή της να εκθέσει ολόκληρο τον ελληνικό πληθυσμό σε σχεδόν ολοκληρωτική έλλειψη πόρων έτσι ώστε να αναγκάσει τον ΣΥΡΙΖΑ να παραδώσει την εξουσία σε μια κυβέρνηση αποδεκτή από την Τρόϊκα. Δεν προέβλεψαν, και είναι ανίκανοι εντέλει να καταλάβουν, την απόφαση του ΣΥΡΙΖΑ να θέσει την πρόταση της Τρόϊκας ενώπιον του ελληνικού λαού, ώστε αυτός να αποφασίσει άμεσα για τον εαυτό του εάν δέχεται ή απορρίπτει τα μέτρα λιτότητας που παρουσιάστηκαν από τους δανειστές ως αδιαπραγμάτευτα. Η Τρόϊκα ισχυρίζεται ότι ο ελληνικός λαός είναι ανίκανος να συλλάβει την οικονομική περιπλοκότητα που προϋποτίθεται από τις συνθήκες κάθε «διάσωσης» και φοβάται ότι ο λαός θα τις απορρίψει απλώς και μόνο για αποφύγει περαιτέρω περιστολή του επιπέδου ζωής του. Κατ’ αυτόν τον τρόπο, αυτοί και οι όμοιοί τους σε ολόκληρη την Ευρωζώνη, υποχρεώθηκαν να ομολογήσουν ότι η δημοκρατική λήψη αποφάσεων, η ιδέα ότι ο λαός πρέπει να αποφασίσει συλλογικά εάν θα αποδεχτεί περισσότερη αποστέρηση και φτωχοποίηση για να λειτουργήσει ως αγωγός μέσω του οποίου θα ενισχυθούν οι γερμανικές και γαλλικές τράπεζες, ή αντιθέτως θα σπάσει τον κύκλο του χρέους και της λιτότητας για να οικοδομήσει ένα νέο σύστημα, είναι ασύμβατη με τις επιταγές της αγοράς και της κεφαλαιακής συσσώρευσης. Ζητώντας από τον λαό να αποφασίσει, αναγνωρίζοντας ότι μόνο αυτός έχει όχι μόνο το δικαίωμα αλλά και την επάρκεια να πάρει μια τέτοια απόφαση, ο ΣΥΡΙΖΑ έδειξε την επιθυμία του ως κόμμα να μην αποφασίζει αυτός για τον λαό ή να κυβερνά μέσω διαταγμάτων, αλλά να απευθυνθεί στον λαό για να υποστηρίξει το «όχι» που απορρίπτει την περαιτέρω λεηλασία της Ελλάδας μέσω αποφάσεων μη-εκλεγμένων οργάνων, που τώρα ελάχιστα διαφέρουν από μια κοινοπραξία εισπρακτικών εταιρειών προς όφελος των πλέον ισχυρών δανειστών του κόσμου. Ο λαός ξέρει καλύτερα από οποιονδήποτε τις συνέπειες που θα έχει η απόρριψη των απαιτήσεων της Τρόϊκας και, εάν τις απορρίψει, θα το κάνει χωρίς καμία ψευδαίσθηση για τον ανθρωπισμό και την ηθική υπόσταση των Λαγκάρντ και Γιούνκερ αυτού του κόσμου.  Ξέρει ακόμα ότι το «όχι» θα τον απελευθερώσει από την υποδούλωση στο χρέος και θα ενθαρρύνει και άλλους λαούς να κάνουν το ίδιο. Το δημοψήφισμα δεν αφορά λοιπόν μόνο τα τελευταία μέτρα της Τρόϊκας για την περαιτέρω λεηλάτηση της Ελλάδας, ούτε και την παραμονή στην ΕΕ ή όχι. Αφορά, για άλλη μια φορά, το ερώτημα της δικτατορίας ή της δημοκρατίας, το κατά πόσο η θέληση του ελληνικού λαού θα εκμηδενιστεί από ένα πραξικόπημα, που δεν θα προέλθει από ένοπλες δυνάμεις αλλά από σχεδιασμένη αποστέρηση και οικονομική κατάρρευση. Ο ελληνικός λαός, και στην πραγματικότητα όλοι εμείς, έρχεται αντιμέτωπος με αυτό που στα ελληνικά λέγεται Καιρός, τη διάνοιξη, τη συγκυρία, την στιγμή της ευ-καιρίας, η οποία, εάν αξιοποιηθεί, μπορεί να τα αλλάξει όλα. Ο ελληνικός λαός χρειάζεται την αλληλεγγύη μας τώρα, τις αμέσως επόμενες ημέρες, και θα τη χρειαστεί και στο κοντινό μέλλον. Δεν είναι τίποτα περισσότερο από όσα του οφείλουμε για το κουράγιο και την καθαρότητά του: στον αγώνα του θα γραφτεί το μέλλον αυτού του κόσμου.
                     
Warren Montag,  2 Ιουλίου 2015
                          July 5, 2015:  OXI


It has become clear that the stakes of the present conflict between the elected government of Greece and the so-called Troika (the ECB, the EU and the IMF) are finally not economic but political. As F. A. Hayek, just over forty years ago in reference to the violent overthrow of the democratically elected government of Salvador Allende in Chile had the honesty to say, the rational order of the market, an order possible only if it remains free of human interference, in no way implies or requires the democratic governance of society as a whole. On the contrary, democracy, as he observed it in the twentieth century, seemed increasingly to allow, if not actively encourage, challenges to market rationality. It was abundantly clear to him that the mass of people lack the knowledge, but more importantly the strength of will, to make the sacrifices that the market in its wisdom requires of them: the acceptance of lower wages and a lower standard of living, the surrender of free time, the demand to move across the country, if not the world. Hayek notes that the people imagine that they cant live without the food, clothing and shelter they now enjoy and treat a reduction of wages and the elimination of social services to which they now believe themselves entitled as a threat to their very being. Accordingly, they organize and demand the preservation or restoration of what must be sacrificed. The government that gives in to these demands, whether out of fear or from so-called humanitarian impulses, let alone a government that attempts to express and embody the concerns of the mass movements of wage-earners and the poor, threatens the only rational organization of economic life and thus the very basis of any society. Such governments cannot be allowed to ignore the sacred rights of property and the immutable law of supply and demand that alone determines what a just wage is and therefore the food and shelter to which people are  entitled. The military coup that overthrew Allende and replaced democratic rule with a dictatorship, according to Hayek, offered a model to a world that in 1973 seemed driven by the masses intoxicated by their own power: only the firmness of General Pinochet could insure that property was once again placed outside the sphere of political deliberation and the rule of the market guaranteed by the armed guards of the natural order.
Today, new guardians of that order (at least this is how they set themselves upthe taint of corruption has cast a shadow over the most vocal of them and the order they defend is dedicated primarily to insure the repayment of debt) have identified Syriza as a party of mass intoxication that has encouraged the Greek people to reject further deprivation and has dared to question the legitimacy of the indebtedness imposed upon the nation. Syrizas popularity, its rootedness in popular organizations, and the example it sets for all those countries faced with similarly crushing debt, makes it dangerous, as dangerous as the Unidad Popular government of Allende was in Chile. The immediate objective of the Troika is now not to secure repayment of the debt, but to  bring about a bloodless coup, both to force Syriza to step down, allowing more compliant forces to serve the system of debt and austerity, and to punish the Greek people in an exemplary way for electing a genuinely left-wing government. The Troika initially hoped to discredit the leadership of Syriza by compelling them to violate the pledge they had made to the Greek people to end the austerity that had driven the Greek economy into depression. Because Syriza has refused to impose further deprivation on workers, the unemployed and pensioners, the Troika has openly announced its intention to expose the entire Greek population to near total deprivation to force Syriza to step down and hand over power to a government acceptable to the Troika. They did not foresee and are unable finally to comprehend Syrizas decision to put the Troikas proposals before the Greek people to decide directly for themselves whether to accept or reject the austerity measures presented by the creditors as non-negotiable. The Troika claims that the Greek people are unable to grasp the financial complexities presupposed by the conditions of any bailout and fear that the people will reject them simply to avoid a further reduction in their standard of living. In this way, they, and their colleagues throughout the Eurozone, have been compelled to admit that democratic decision making, the idea that a people should collectively decide whether to accept further deprivation and impoverishment in order to act as a conduit through which German and French banks are propped up, or instead to break with the cycle of debt and austerity in order to build a new system, is incompatible with the imperatives of the market and capital accumulation. By asking the people to decide, by recognizing them alone as possessing not simply the right but the competence to make such a decision, Syriza has shown its desire as an organization not to make decisions for the people or to rule by decree, but to go to them to make the case for the no vote that rejects the further pillaging of Greece by the decision of unelected bodies who now act as little more than a consortium of collection agencies for the worlds most powerful creditors. The people know better than anyone the consequences of a rejection of the Troikas demands and, if they reject them, will do so without any illusions concerning the humanitarianism and moral character of the Lagardes and Junckers of the world. They also know that a no vote will free them from debt servitude, and encourage others to do the same. The referendum is thus not simply about the Troikas latest measures for the further despoliation of Greece, nor is it only a matter of whether to remain in the EU or not. It is once again the question of dictatorship or democracy, of whether the will of the Greek people will be nullified by a coup d’état brought about not by armed force but by engineered deprivation and economic collapse. They, and in fact we, are thus faced with what in Greek is called the Kairos, the opening, the occasion, the moment of opportunity which, if acted upon, could change everything. The Greek people need our solidarity now, in the next few days, and they will need it in the near future. It is no more than what we owe them for their courage and their clarity: in their struggle will be written the future of our world.


                      Warren Montag,  July 2, 2015



* Ελληνικά στο πρωτότυπο