Aπόσπασμα από το βιβλίο Mille Plateaux, Éd. de Minuit, Paris 1980, σ. 528-530 (κεφ.
13 με τίτλο «7000 av. J.-C. – Appareil de
capture» [7.000 π.Χ. – Μηχανισμός αιχμαλώτισης]. Ο τίτλος και οι σημειώσεις
με αστερίσκο προστέθηκαν από τον μεταφραστή.
Ας επιστρέψουμε στις θέσεις του Ντυμεζίλ: 1) η πολιτική κυριαρχία έχει δύο
πόλους, τον τρομερό και μάγο Αυτοκράτορα, ο οποίος λειτουργεί με αιχμαλώτιση,
δεσμούς, κόμβους, δίχτυα, και τον ιερέα και νομικό Βασιλέα, ο οποίος προβαίνει
με συνθήκες, σύμφωνα, συμβόλαια (πρόκειται για το ζεύγος Βαρούνα-Μίτρα,
Οντίν-Τυρ, Wotan-Tiwaz, Ουρανός-Ζευς, Ρωμύλος-Νουμάς …)· 2) μια λειτουργία
πολέμου είναι εξωτερική προς την πολιτική κυριαρχία και διακρίνεται τόσο από τον
ένα όσο και από τον άλλο πόλο (ο Ίντρα, ή ο Τορ, ή ο Τύλλος Οστίλιος …[1]).
1) Το μηχανισμό του κράτους τον κινεί έτσι ένας περίεργος ρυθμός, και πρώτα
απ’ όλα ένα μεγάλο μυστήριο, που αφορά τους Θεούς-συνδέτες ή τους μαγικούς
αυτοκράτορες, Μονόφθαλμους που εκπέμπουν
από ένα μοναδικό μάτι τα σημεία που αιχμαλωτίζουν, που δένουν εξ
αποστάσεως. Οι βασιλείς-νομικοί είναι αντίθετα Μονόχειρες, που σηκώνουν το μόνο
τους χέρι ως στοιχείο του δικαίου και της τεχνικής, του νόμου και του
εργαλείου. Στη διαδοχή των κρατικών παραγόντων, αναζητήστε πάντα το Μονόφθαλμο
και τον Μονόχειρα, τον Οράτιο Κόκλη και τον Μούκιο Σκαιόλα (τον Ντε Γκωλ και
τον Πομπιντού;). Όχι ότι ο ένας έχει την αποκλειστικότητα των σημείων και ο
άλλος των εργαλείων. Ο τρομερός αυτοκράτορας είναι ήδη υπεύθυνος των μεγάλων
έργων· ο σοφός βασιλέας μεταφέρει και μετασχηματίζει όλο το καθεστώς των
σημείων. Πάντως ο συνδυασμός σημεία-εργαλεία συνιστά το διακριτικό σημάδι της
πολιτικής κυριαρχίας, ή τη συμπληρωματικότητα του κράτους.
