της Φωτεινής Τσιμπιρίδου
Το κείμενο αυτό έρχεται ως γραπτό αποτέλεσμα συζητήσεων και διαδράσεων με
συνοδοιπόρους μου του Κοινωνικού Εργαστηρίου Θεσσαλονίκης, αλλά και
προσωπικούς αναστοχασμούς, προσδοκίες, αμφιβολίες και αμφιθυμίες γύρω από το τι
θα περιμέναμε από μια κυβέρνηση με αριστερό πρόσημο στην παρούσα, πολύ
δύσκολη για τη χώρα μας, συγκυρία.
Κατανοώ πλήρως την απίστευτη πίεση και ασφυξία που υφίσταται η κυβέρνηση
ΣΥΡΙΖΑ από τους λεγόμενους εταίρους. Η μόνη βέβαιη παραδοχή είναι ότι οι εταίροι
θέλουν πάση θυσία να αποτύχει το πείραμα ΣΥΡΙΖΑ και η κυβέρνηση να υποστεί την
ταπείνωση για το ‘θράσος’ της να προτείνει εφικτές λύσεις που να είναι εναντίον του
προγράμματος λιτότητας αλλά και κατάλληλες για έξοδο από την κρίση.
Στηρίζω, όπως και το 80% των ελλήνων τον τρόπο της διαπραγμάτευσης που για
πρώτη φορά μοιάζει να είναι ειλικρινής, και βοηθά στην ανάκτηση εθνικής και
προσωπικής αξιοπρέπειας.
Δεν ξέρω όμως αν θα αντέξουμε την πίεση ή αν θα γίνει κάποιο λάθος και βρεθούμε
σε θέση χρεοκοπίας. Δεν φοβούμαι τόσο για τις συνθήκες της ‘λίθινης εποχής’ που θα
φέρει, όσο για το εμπάργκο και την ασφυξία που θα ακολουθήσουν την επομένη της
αποτυχίας του πειράματος με την επιστροφή στη δραχμή. Φοβάμαι για τότε που θα
εδραιωθεί πια η νέα περίοδος νεοαποικιοκρατίας μέσα από τις πολιτικές
ανασυγκρότησης και σωτηρίας της χώρας, τότε που η υποκριτική διεθνής κοινότητα
θα παρέμβει για να διαχειριστεί την «ανθρωπιστική» καταστροφή.
Ελπίζω να μην οδηγηθούμε σε όλα αυτά και απεύχομαι να συμβούν ακόμη και αν η
κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ με απογοητεύσει με τους μικρούς ή μεγάλους συμβιβασμούς που
θα αναγκαστεί να κάνει.
Περιμένω όμως υπομονετικά αυτό το τετράμηνο να δω δείγματα γραφής ενός
νέου πολιτικού ήθους που θα δίνει τον παλμό για την ανασυγκρότηση της ελληνικής
κοινωνίας και την αν-οικοδόμηση της πολιτειότητας: στην αμφίδρομη σχέση με το
κράτος και στην αλληλοδέσμευση των πολιτών γύρω από τα δικαιώματα και τις
υποχρεώσεις τους, τόσο από και απέναντι στο κράτος, όσο και μεταξύ τους.
Προσδοκώ άμεσα τη χάραξη σχεδιασμών και τη λήψη σχετικά ανώδυνων
οικονομικά μέτρων όχι μόνο για τα ακραία προβλήματα της ανθρωπιστικής κρίσης,
αλλά και για τις ξεκάθαρες αρχές που θα διατρέχουν το έργο της κυβέρνησης πάνω
στους τομείς πυλώνες της Παιδείας, της Υγείας, της Εργασίας και του Πολιτισμού.
Στις άμεσες προσδοκίες θα ήθελα να έχω ξεκάθαρη εικόνα από τον κυβερνητικό
ΣΥΡΙΖΑ για θέματα όπως τα παρακάτω τα οποία αναφέρω ενδεικτικά με τη μορφή
απορητικών ερωτημάτων:
συνοδοιπόρους μου του Κοινωνικού Εργαστηρίου Θεσσαλονίκης, αλλά και
προσωπικούς αναστοχασμούς, προσδοκίες, αμφιβολίες και αμφιθυμίες γύρω από το τι
θα περιμέναμε από μια κυβέρνηση με αριστερό πρόσημο στην παρούσα, πολύ
δύσκολη για τη χώρα μας, συγκυρία.
Κατανοώ πλήρως την απίστευτη πίεση και ασφυξία που υφίσταται η κυβέρνηση
ΣΥΡΙΖΑ από τους λεγόμενους εταίρους. Η μόνη βέβαιη παραδοχή είναι ότι οι εταίροι
θέλουν πάση θυσία να αποτύχει το πείραμα ΣΥΡΙΖΑ και η κυβέρνηση να υποστεί την
ταπείνωση για το ‘θράσος’ της να προτείνει εφικτές λύσεις που να είναι εναντίον του
προγράμματος λιτότητας αλλά και κατάλληλες για έξοδο από την κρίση.
Στηρίζω, όπως και το 80% των ελλήνων τον τρόπο της διαπραγμάτευσης που για
πρώτη φορά μοιάζει να είναι ειλικρινής, και βοηθά στην ανάκτηση εθνικής και
προσωπικής αξιοπρέπειας.
Δεν ξέρω όμως αν θα αντέξουμε την πίεση ή αν θα γίνει κάποιο λάθος και βρεθούμε
σε θέση χρεοκοπίας. Δεν φοβούμαι τόσο για τις συνθήκες της ‘λίθινης εποχής’ που θα
φέρει, όσο για το εμπάργκο και την ασφυξία που θα ακολουθήσουν την επομένη της
αποτυχίας του πειράματος με την επιστροφή στη δραχμή. Φοβάμαι για τότε που θα
εδραιωθεί πια η νέα περίοδος νεοαποικιοκρατίας μέσα από τις πολιτικές
ανασυγκρότησης και σωτηρίας της χώρας, τότε που η υποκριτική διεθνής κοινότητα
θα παρέμβει για να διαχειριστεί την «ανθρωπιστική» καταστροφή.
Ελπίζω να μην οδηγηθούμε σε όλα αυτά και απεύχομαι να συμβούν ακόμη και αν η
κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ με απογοητεύσει με τους μικρούς ή μεγάλους συμβιβασμούς που
θα αναγκαστεί να κάνει.
Περιμένω όμως υπομονετικά αυτό το τετράμηνο να δω δείγματα γραφής ενός
νέου πολιτικού ήθους που θα δίνει τον παλμό για την ανασυγκρότηση της ελληνικής
κοινωνίας και την αν-οικοδόμηση της πολιτειότητας: στην αμφίδρομη σχέση με το
κράτος και στην αλληλοδέσμευση των πολιτών γύρω από τα δικαιώματα και τις
υποχρεώσεις τους, τόσο από και απέναντι στο κράτος, όσο και μεταξύ τους.
Προσδοκώ άμεσα τη χάραξη σχεδιασμών και τη λήψη σχετικά ανώδυνων
οικονομικά μέτρων όχι μόνο για τα ακραία προβλήματα της ανθρωπιστικής κρίσης,
αλλά και για τις ξεκάθαρες αρχές που θα διατρέχουν το έργο της κυβέρνησης πάνω
στους τομείς πυλώνες της Παιδείας, της Υγείας, της Εργασίας και του Πολιτισμού.
Στις άμεσες προσδοκίες θα ήθελα να έχω ξεκάθαρη εικόνα από τον κυβερνητικό
ΣΥΡΙΖΑ για θέματα όπως τα παρακάτω τα οποία αναφέρω ενδεικτικά με τη μορφή
απορητικών ερωτημάτων:
